Gottsched był „papieżem literatury” wczesnego Oświecenia, przedstawicielem poezji klasycystycznej i reformatorem teatru. Jego mimetyczna teoria naśladowania natury utorowała drogę mieszczańskiej literaturze Oświecenia.
W 1724 r. uciekł przed werbownikami Fryderyka Wilhelma I do Lipska, gdzie w 1727 r. został rzecznikiem „Towarzystwa Niemieckiego” zajmującego się pielęgnacją języka, w 1730 r. profesorem, a później kilkakrotnie rektorem uniwersytetu. Już Lessing i zwolennicy ruchu „Burzy i Naporu” krytykowali jego rygorystyczne standardy estetyczne. Romantycy wyśmiewali go także za to, że wygnał ze scen teatralnych postać „Hanswursta” (komicznego błazna).
Jego głównym dziełem jest „Próba krytycznej sztuki układania poezji dla Niemców” (1730).
Ilustracja: Leonhard Schorer (1715-1777): Johann Christoph Gottsched, Königsberg 1745.
Obraz namalowany przez królewieckiego malarza jest jedynym portretem, do którego pozował Gottsched.