Ze względu na trudną sytuację uchodźców w RFN dzięki ponadpartyjnej zgodzie uzgodniono programy pomocy państwowej, co spełniło także żądania związków wypędzonych. Na mocy ustawy o pomocy nadzwyczajnej z 1949 r. wszystkie osoby, które doznały strat wojennych, mogły starać się o pomoc w zaspokojeniu podstawowych potrzeb. Ten akt prawny poprzedził Lastenausgleichsgesetz, czyli Ustawę o wyrównaniu obciążeń z 1952 r. – najważniejszy akt ustawodawstwa socjalnego w okresie powojennym. Umożliwiał on udzielenie niezbędnych świadczeń i pożyczek na rozpoczęcie działalności gospodarczej, które finansowano z ogólnospołecznego podatku dochodowego. Dla wielu wypędzonych miało to również ważne znaczenie psychologiczne, ponieważ otrzymywane kwoty wyliczano na podstawie wartości utraconego majątku, dlatego nie była to forma jałmużny. Federalna ustawa o wypędzonych z 1953 r. regulowała też, kogo można definiować jako osobę wypędzoną.
Wypędzeni powoli wydobywali się z nędzy. Powstały nowe osiedla i tereny mieszkalne. Niektóre nazwy ulic do dziś przypominają o miejscach pochodzenia uchodźców.
Ilustracje: Przed wyborami do Bundestagu w 1949 r. partie walczą o głosy wysiedleńców.
Bundesarchiv, Plak 004-010-015, 1947
Bundesarchiv, Plak 005-004-018, 1949
Bundesarchiv, Plak 104-TA253-001, 1949
Bundesarchiv, Plak 005-022-008, 1949
Przewodnik po wyrównywaniu obciążeń – broszura informacyjna dla przesiedleńców i wysiedleńców z około 1955 r.
Deutsches Historisches Museum, Do2 2005/122