W przeszłości mieszkańcy wsi wytwarzali wyroby z wełny i lnu na własny użytek. Jednak mechanizacja przędzenia i tkania sprawiła, że od XIX w. było to coraz bardziej nieopłacalne.
Akcją „Heimwerk Ostpreußen” („domowe rzemiosło Prus Wschodnich”) w 1915 r. Związek Kobiet Wiejskich zainicjował nowe działania. W uniwersytetach ludowych powrócono do nauczania starych technik nowymi metodami.
Od 1935 roku mazurski Łek (Ełk) stał się ośrodkiem tradycyjnej tkaniny ludowej w Prusach Wschodnich dzięki tkactwu gobelinów i otwartej później szkole tkackiej. Produkty rzemiosła cieszyły się popularnością wśród warstwy mieszczańskiej.
Opierając się na idei niemieckiej wspólnoty narodowej, podzielonej na plemiona i kręgi, w latach 1939-40 organizacje narodowosocjalistyczne zleciły szkole tkackiej w Ełku opracowanie „stroju wschodniopruskiego” jako ujednoliconego stroju ludowego.
Po zakończeniu wojny, ziomkostwa wypędzonych z Prus Wschodnich ponownie podjęły ideę jednolitego stroju ludowego, aby wykreować przekonującą markę wizualną, wykorzystywaną na wiecach lub przez zespoły tańca ludowego w celu wzmacniania poczucia tożsamości grupowej.