Cesarz Wilhelm II pragnął wpłynąć na rozwój „dobrego gustu” narodu niemieckiego i w tym celu w 1902 roku zainicjował produkcję ceramiki artystycznej w swej posiadłości w Kadynach. Jego poglądy na temat prawdziwej sztuki były ukształtowane przez historyzm. Dlatego też pierwsze wytwory ceramiki kadyńskiej wzorowano na przykładach historycznych od starożytności do XVIII wieku.
Szczególne znaczenie miała ceramika budowlana, którą stosowano w przestrzeni publicznej, dzięki czemu trafiała do szerokiego grona odbiorców. Po 1945 roku niewiele się jednak zachowało.
Dopiero po 1918 roku ceramikę kadyńską z sukcesem dostosowano do gustu klienteli, gdyż manufaktura musiała przynosić dochód. Dzięki temu powstała popularna ceramika dekoracyjna. Po 1945 roku wielu Wschodnioprusaków ceniło ceramikę z Kadyn jako symbol i pamiątkę utraconej ziemi rodzinnej.
Zdjęcia:
1.) Kadyny koło Elbląga nad Zalewem Wiślanym, budynek fabryczny Królewskiej Manufaktury Majoliki, 1904. Ziemia zawiera bogate złoża gliny.
2.) Cadiner Majolika, Theodor-Heuss-Platz Berlin
Sufit stacji metra „Theodor-Heuss-Platz” w Berlinie-Charlottenburgu, otwartej w 1908 roku pod nazwą „Reichskanzlerplatz”, przedstawia jeden z rzadko zachowanych przykładów ceramiki budowalnej z Kadyn. Architekt ówczesnego Towarzystwa Kolei Nadziemnych, Alfred Grenander, udekorował halę dojazdową dla pociągów jadących do dzielnicy Pankow za pomocą kolorowych płytek ceramicznych.