Wybuch I wojny światowej spowodował wewnętrzny konflikt pomiędzy lojalnością bałtyckich Niemców wobec cara Rosji a ich głębokim związkiem z Niemcami. Dochodziło więc do tego, że żołnierze o tym samym nazwisku walczyli na polu bitwy przeciwko sobie.
Po wycofaniu wojsk sowieckich i upadku Cesarstwa Niemieckiego trzy państwa bałtyckie: Litwa, Łotwa i Estonia mogły świętować niepodległość ogłoszoną w 1918 roku. Nierealistyczne nadzieje niemieckich Bałtów na „Zjednoczone Księstwo Bałtyckie” pod zwierzchnością niemieckiego cesarza odeszły w sferę mrzonek.
Estończycy i Łotysze bronili swej młodej państwowości w wojnie wyzwoleńczej w latach 1918-1920. Ramię w ramię z bałtycko-niemieckimi ochotnikami – „Pułkiem Bałtyckim” w Estonii i „Bałtycką Landeswehrą” na Łotwie – początkowo dzielnie zwyciężali bolszewików. Jednak gdy Bałtycka Landeswehra i niemieckie „wolne korpusy” chciały rozszerzyć swe wpływy w krajach bałtyckich, zostały pokonane przez Estończyków i Łotyszy w bitwie pod Kiesią w 1919 roku.
Zdjęcie: Żołnierze estońskiego batalionu Kalev trenują przed wysłaniem na front wojny o niepodległość, grudzień 1918 r.
Rahvusarhiiv EFA 57.A-269-20