Wraz z utratą dominacji politycznej, ekonomicznej i społecznej w 1918 r. po uzyskaniu niepodległości przez Łotwę i Estonię, Niemcy bałtyccy stali się mniejszością narodową, roszczącą prawo do ochrony. Wielu Niemców na skutek wywłaszczenia z majątku wyemigrowało z ojczyzny.
Jednak ogólnie mniejszość niemiecka była lojalna wobec nowych rządów. Była aktywna gospodarczo, zakładała stowarzyszenia i powoływała członków własnych partii do odpowiednich parlamentów, co pomagało w egzekwowaniu praw mniejszości. Uchwaloną w Estonii w 1925 roku ustawę o autonomii kulturalnej mniejszości uznano w Europie za wzorową. Na Łotwie wprowadzono przynajmniej autonomię szkół.
Niemieckim życiem kulturalnym i szkolnym zarządzała „Estońsko-Niemiecka Administracja Kultury” oraz „Niemiecko-Bałtycka Wspólnota Ludowa” na Łotwie. Obie organizacje utrzymywały się z dobrowolnych składek członkowskich i wsparcia finansowego ze strony Rzeszy Niemieckiej.
Zdjęcie:
Konstantin Päts (1874–1956), pierwszy premier Estonii i autorytarny przywódca tego kraju w latach 30. XX wieku. Przedstawiony tutaj na podstawie wycinanki autorstwa artystki Eveline von Maydell (1890–1952). Zdjęcie wzorcowe: Deutschbaltische Kulturstiftung