Po prawie całkowitym zniszczeniu zabudowy miast i wsi w czasie wojny północnej, w XVIII w. barokowe formy zdobnicze w sztukaterii i freskach początkowo używane były tylko w pomieszczeniach reprezentacyjnych. Później pojawiły się dekoracje klasycystyczne.
Centrum szlacheckiego dworu w rejonie nadbałtyckim tworzyła „sala główna” i przylegające do niej komnaty. Meble do siedzenia umieszczano wzdłuż ścian, natomiast amfiladowy układ pokojów zachęcał do powolnych spacerów i wystawnych przyjęć.
Od 1830 r. w epoce biedermeieru nastrój wielu domów w krajach bałtyckich ocieplały dywany, zasłony i meble o prostszych formach. Ściany malowano farbą na gładko, dekorując je bordiurami lub wyklejając francuską tapetą w paski. W drugiej połowie XIX w., podobnie jak w Wielkiej Brytanii i Niemczech, wprowadzano style historyzujące, bogato dekorując pomieszczenia.
Także nad Bałtykiem charakterystyczną cechą dworów szlacheckich były galerie przodków, które służyły ukazaniu prestiżu i powagi niemieckiej klasy wyższej.
Zdjęcia:
1.) Enfilada rezydencji Allatzkiwwi (Alatskivi). Estnisches Historisches Museum
2.) Sala rycerska rezydencji Allatzkiwwi (Alatskivi) z galerią przodków. Estnisches Historisches Museum