„Gildie” powstały już w średniowieczu, przez wieki stanowiąc jedne z najważniejszych związków niemieckich kupców i rzemieślników, i to nie tylko w Inflantach. Cechy i gildie inicjowały działalność gospodarczą, zapewniały ochronę interesów swoich członków oraz służyły celom towarzyskim i dobroczynnym. Ponadto z gildii wyłoniła się rada miejska.
W Wielkiej Gildii w Rydze zrzeszali się kupcy, natomiast rzemieślnicy zorganizowani w cechach, np. stolarze i rzeźnicy, zjednoczyli się w Małej Gildii. Członkostwo było obowiązkowe dla każdego mistrza uprawiającego rzemiosło cechowe.
Ryga, Rewel i Dorpat miały też stowarzyszenia młodych, nieżonatych kupców, czyli Bractwa Czarnogłowych. Do ich zadań należała m.in. obrona miasta i organizowanie ceremonii świątecznych.
Gildie, zastygłe w swoich tradycjach, straciły na znaczeniu pod koniec XIX w. wraz z wprowadzeniem w prowincjach nadbałtyckich swobody handlu, gdyż umożliwiło to wolną konkurencję, co dotyczyło także wykluczonych z cechów Estów i Łotyszy.