Życie kulturalne regionu bałtyckiego początkowo kształtowali artyści i rzemieślnicy, którzy tu podróżowali lub migrowali. Za niewielkie ośrodki rzemiosła można uznać miasta Rygę, Mitawę (Jełgawę) i Rewel (Tallin). W 1803 roku na Uniwersytecie Dorpackim utworzono katedrę malarstwa i grafiki oraz szkołę rysunku. Pierwszym wykładowcą był Karl August Senff (1770-1838). Katedra funkcjonowała do 1891 r. dzięki jego następcom: Augustowi Matthiasowi Hagenowi (1794-1878) i Woldemarowi Friedrichowi Krügerowi (1808-1894).
Innymi miejscami kształcenia bałtycko-niemieckich artystów były Akademia Sztuk Pięknych w Sankt Petersburgu, założona w 1757 r., oraz Łotewska Akademia Sztuk Pięknych w Rydze, powstała w 1919 roku. Wielu studiowało także w Niemczech, we Włoszech i Francji. Pod względem stylu ówczesne malarstwo nadbałtyckie w dużej mierze opierało się na szkołach i tradycjach akademii zachodnich.