Luiza Pruska z domu Mecklenburg-Strelitz (1776-1810) słynęła z urody i wdzięku. Pełna radości życia królowa i matka cieszyła się miłością i uwielbieniem poddanych. W konflikcie z Napoleonem odegrała też ważną rolę polityczną, działając u boku swego chwiejnego decyzyjnie męża króla Fryderyka Wilhelma III.
Jej pełna wyrzeczeń ucieczka przed Francuzami do Kłajpedy, która wiodła przez skutą lodem Mierzeję Kurońską, szybko przeszła do legendy. Aby zapobiec grożącej klęsce Prus, Luiza spotkała się z Napoleonem w Tylży, co było wówczas absolutnie nietypowe. Luizę uważano za zaciekłą przeciwniczkę cesarza Francji, dlatego często wyolbrzymiano jej udział w tych ostatecznie nieudanych negocjacjach jako „akt samopoświęcenia”. Smutek królowej z powodu upokorzenia Prus uważano za przyczynę jej przedwczesnej śmierci w 1810 roku. W XIX wieku uczyniono z Luizy ikonę idealnej kobiecości w Prusach.
Cytat tytułowy: Georg von Mecklenburg-Strelitz, brat Luizy, po jej śmierci
Ilustracje:
1.) Królowa Luiza uciekająca z synami do Kłajpedy, ksylografia A. Zicka, 1887
Do powstania mitu Luizy znacząco przyczyniło się rozpowszechnianie obrazu rodziny królewskiej, nietypowe jak na tamte czasy, które zaczęło się już w czasie jej książęcej młodości. W ten sposób Luiza jako troskliwa matka dziesięciorga dzieci stała się ikoną oddanej i ofiarnej Matki Prus.
2.) Wizyta królowej Luizy u ubogich w Prusach Wschodnich, drzeworyt G. Meyera według obrazu Hugo Händlera, koniec XIX w.