Po pierwszych falach kolonizacji krzyżackiej we wschodniej części Prusa Wschodnich nadal od XIV do XVII wieku istniał szeroki pas pierwotnej puszczy. Owa „Wielka Puszcza” stanowiła naturalną linię obrony. Po kolejnych etapach karczowania lasów pod uprawy pozostały trzy zwarte obszary leśne: Puszcza Jańsborska (dziś Piska), Puszcza Borecka i Puszcza Romnicka. „Puszczą” nazywano krajobraz, który był niezamieszkany przez ludzi.
Puszcza Romnicka była lasem mieszanym, różnorodnym gatunkowo. Gospodarka leśna preferuje i zwiększa udział lasów iglastych, lecz wciąż istnieją zwarte obszary drzew liściastych, z obfitą roślinnością gruntową. Ten bliski naturze ekosystem tworzy dobre warunki życia dla wielu gatunków zwierząt. Puszcza Romnicka do dziś jest legendarnym terenem łowieckim.
Nazwa lasu wzięła się od rzeki Rominty, która przepływa przez obszar podzielony obecnie między Polskę i Rosję, a następnie wpada do rzeki Pisa na północnym zachodzie.
Zdjęcie:
Rominte/Krasnaja, od której pochodzi nazwa obszaru leśnego, w pobliżu Makunischken/Tokarewka, 2015 r. Zdjęcie: dr Christoph Hinkelmann