Dla wybrzeża Prus Wschodnich charakterystyczne są dwa cyple, tzw. mierzeje. Oddzielają one dwa obszary płytkiej wody, zwane zalewami, od otwartego morza. Mierzeje powstały dopiero po ostatniej epoce lodowcowej ok. 10 tys. lat temu. Mierzeja Wiślana ma 70 km długości i 1,8 km szerokości w najszerszym miejscu. Mierzeja Kurońska rozciąga się na długość 98 km i ma maksymalnie 3,8 km szerokości. Zalew Kuroński jest około siedmiokrotnie większy od Jeziora Bodeńskiego.
Mierzeja powstała na skutek ciągłego nanoszenia piasku przez prąd morski z zachodu na wschód przed dawną zatoką. Rosnąca ławica piasku utworzyła barierę dla otwartego morza, piętrząc wodę dopływającą z kilku rzek. Stworzyło to strefę płytkiej wody – zalew – który tylko w jednym miejscu łączy się z Morzem Bałtyckim. Woda słodka miesza się ze słoną wodą morską, dzięki czemu powstają idealne warunki dla rozwoju narybku.
Ogromne wrażenie wywierają rozległe, dziś coraz bardziej zarastające wydmy i klucze odlatujących jesienią ptaków.
Zdjęcie:
Mierzeja Kurska koło Rossitten/Rybatschij od strony Morza Bałtyckiego, 2014 r. Zdjęcie: dr Christoph Hinkelmann