Również Ludwig Dettmann (1865-1944), którego w 1900 roku mianowano nowym dyrektorem, pochodził z Berlina, gdzie był jednym z założycieli kontrowersyjnego wówczas ugrupowania artystycznego „Berlińska Secesja”, do którego należeli moderniści i impresjoniści. Zreformował dydaktykę i otworzył akademię szerzej dla publiczności. Wraz z grafikiem Heinrichem Wolffem (1875-1940) pobudził zainteresowanie sztuką w całej prowincji. Skorzystali na tym także założyciele artystycznej kolonii w Nidzie na pobliskiej Mierzei Kurońskiej.
Po 1918 roku w akademii pojawiły się nowe style: ekspresjonizm dzięki Arthurowi Degnerowi (1887-1972), mianowanemu w 1920 roku, i Nowa Rzeczowość dzięki powołaniu Fritza Burmanna (1892-1945) już w 1925 roku. Końcową fazę rozwoju uczelni około 1930 roku kształtowali pejzażysta Alfred Partikel (1888-1945) i wykładowca malarstwa figuratywnego Eduard Bischoff (1890-1974). Tradycji akademii nie kontynuowano po 1945 roku na terenie obecnie wciąż rosyjskiego Kaliningradu.
Ilustracja: Eduard Bischoff jako wykładowca Akademii Sztuk Pięknych w Królewcu. Fot. 1942