Lenz był prawdopodobnie najbardziej znanym niemieckim powieściopisarzem okresu powojennego, gdyż światowy nakład jego książek przekroczył 20 mln egzemplarzy. Uważał zawód pisarza za politycznie odpowiedzialną instancję publiczną i wspierał tzw. politykę wschodnią Willy'ego Brandta.
Tematem wszechstronnej twórczości są zarówno krytyczne, egzystencjalne sytuacje życiowe („To były jastrzębie w powietrzu”), jak i żarty o mazurskich oryginałach („Słodkie Sulejki”).
Powieść „Lekcja niemieckiego”, jego debiutancki bestseller z 1968 r., jako pierwsza w RFN przedstawiła krytyczny opis codzienności w czasach nazizmu i jego następstwa. W powieści „Muzeum ziemi ojczystej” główny bohater podpala swoje ocalone z Mazur zbiory, aby zapobiec ich politycznemu zawłaszczeniu przez ziomkostwo wypędzonych.
Lenz otrzymał wiele nagród, w tym w 1988 roku Nagrodę Pokojową Niemieckiego Księgarstwa.
Zdjęcie: Siegfried Lenz 1969 r. , fotograf: Lothar Schaack
Źródło: Bundesarchiv, B 145 Zdjęcie-F030757-0015 / CC-BY-SA 3.0