Królewiec jako miasto rezydencjalne stał się ośrodkiem muzycznym Prus Wschodnich. W okresie renesansu jako kapelmistrz dworski wyróżnił się Johannes Eccard (1553-1611), zaś w okresie baroku – kompozytor Heinrich Albert (1604-1651). Albert skomponował muzykę do gwarowego wiersza autorstwa Simona Dacha, który w literackiej trawestacji dokonanej przez Johanna Gottfrieda Herdera stał się jako „Anusia z Tarowa” jedną z najpopularniejszych pieśni ludowych swego czasu. Znane i lubiane są także wschodniopruskie pieśni z późniejszych lat, np. „Przeleciało pięć dzikich łabędzi“ albo „Kraina ciemnych lasów“.
Pochodzący z Królewca Johann Friedrich Reichardt (1752-1814) był kapelmistrzem na dworze Fryderyka Wielkiego. Królewieccy kompozytorzy okresu romantyzmu to E.T.A. Hoffmann (1776-1822) oraz Otto Nicolai (1810-1849), znany dzięki operze komicznej „Wesołe kumoszki z Windsoru”.
Także Richard Wagner był przez krótki czas w 1837 roku dyrektorem muzycznym Teatru Królewieckiego, przed pobytem w Rydze. W Teatrze Królewieckim w 1879 roku miała miejsce niemiecka prapremiera opery „Carmen” Georges’a Bizeta.
W późniejszym czasie gwiazdą muzyki filmowej i szlagierów był pochodzący z Królewca Werner Richard Heymann (1896-1961).
Ilustracja:
Richard Strauß dyryguje w Królewcu 29 marca 1927 roku. Litografia królewieckiego malarza Ernsta Schaumanna (1890-1955).
Życie muzyczne Królewca przyciągało wielu dyrygentów na gościnne występy, m. in. takie znakomitości, jak Wilhelm Furtwängler i Karl Böhm. Dzięki krytykowi muzycznemu Gustavowi Dömpke (1853-1923) Królewiec na początku XX wieku słynął jako „miasto Brahmsa”.