Bobrowski był poetą oryginalnym i osobnym . Głównym tematem twórczości uczynił historyczną winę Niemców za zbrodnie w Europie Wschodniej. Jego nieoszlifowany, obrazowy język przywraca do życia krajobraz od wieków naznaczony historią i przemocą, jak na przykład w wierszu „Karta pamiątkowa” poświęconym prześladowanym Cyganom w tomie „Nurty krainy cieni”.
Powieść „Młyny Lewina” językiem w rytmie staccato opisuje bezkarny akt zniszczenia, dokonany przez bogatego młynarza na żydowskim konkurencie. Powieść „Litewskie klawikordy” ukazuje spory między Litwinami i Niemcami w Kraju Kłajpedzkim około 1936 roku.
Bobrowski wychował się nad Niemnem, studiował historię sztuki w Berlinie. Walczył podczas II wojny światowej i do 1949 roku był w niewoli sowieckiej. Później pracował jako lektor wydawniczy w Berlinie Wschodnim.
Od 1960 roku Bobrowski udzielał się w Grupie 47, a dwa lata później otrzymał nagrodę tego stowarzyszenia, co przyniosło mu sławę w RFN i zagranicą.
Ilustracja:
Günter Grass i Johannes Bobrowski (z prawej) w Sztokholmie w 1964 r. na spotkaniu Grupy 47.
Zdjęcie: picture alliance / akg-images/akg-images