Herder to jeden z najbardziej znaczących filozofów kultury, a jako przyjaciel Goethego też twórca niemieckiej klasyki. Dziś stoi nieco w cieniu wobec bardziej wybitnych poetów tamtego czasu, jednak był dla nich źródłem ogromnej inspiracji. To on rozpoznał znaczenie historii języka i kultury dla tożsamości narodowej. Sformułował także nowoczesną ideę państwa narodowego. Jego „Dziennik z podróży w roku 1769” (z Rygi do Nantes i Paryża) odzwierciedla rewolucyjne ideały edukacyjne J.J. Rousseau i odkrywa podmiotowość epoki „burzy i naporu”.
Jako student w Królewcu Herder był pod wpływem Hamanna i Kanta. Pracował jako nauczyciel i pastor w Rydze, następnie w 1771 r. został nadwornym kaznodzieją w Bückeburg, a od 1776 r. był superintendentem generalnym i starszym radcą konsystorza w Weimarze.
Od 1778 roku zbierał pieśni ludowe wielu krain, wydane pośmiertnie jako „Głosy ludów w pieśniach”. Jego głównym dziełem są „Idee z filozofii historii ludzkości”.
Zdjęcie: Miejsce urodzenia Herdera w Mohrungen, około 1820 roku
Herder urodził się jako syn „kantora, dzwonnika i nauczyciela szkoły żeńskiej Gottfrieda Herdera” w małym miasteczku Morąg w Prusach Górnych. Dom spłonął w 1945 roku. W Morągu znajduje się godny zwiedzenia barokowy zamek rodziny Dohnów, gdzie mieści się Muzeum Herdera. Zdjęcie: Bildarchiv Ostpreußen