Do lat 60. XX w. Wiechert był jednym z najpoczytniejszych autorów Niemiec, cieszących się też międzynarodową sławą. We wspomnieniach „Lasy i ludzie” oraz „Lata i czasy” ukazał odludny pejzaż ojczystych Mazur, będący głównym motywem jego twórczości. Przyroda była dla niego przede wszystkim symbolem humanizmu, pozytywnym biegunem w jego twórczości, którą poza tym charakteryzowała melancholia i pesymizm kulturowy.
W okresie rządów nazistów udał się na emigrację wewnętrzną. Jego krytyczny stosunek wobec reżimu spowodował, że w 1938 r. uwięziono go w obozie koncentracyjnym Buchenwald. Opisał ten czas w 1939 r. w „Lesie umarłych”, który wydano dopiero w 1945 r.
Wiechert pracował jako nauczyciel w szkołach średnich w Królewcu i Berlinie, a od 1933 roku był niezależnym pisarzem. Do jego najważniejszych dzieł należą powieści „Pani Majorowa”, „Dzieci Jerominów” i „Missa sine nomine”.
Ilustracja:
Kartka pocztowa Ernsta Wiecherta z obozu koncentracyjnego w Buchenwaldzie do „kochanego Wróbelka”, 17 lipca 1938 r.
Od 1934 r. Wiechert był pod obserwacją, jego odczyty zakłócali nasłani słuchacze, zaś od 1937 r. całkowicie zakazano mu wystąpień publicznych. Ponieważ zaangażował się w obronę pastora Martina Niemöllera – czołowego przedstawiciela Kościoła Wyznającego – reżim ukarał go zesłaniem do obozu koncentracyjnego w Buchenwaldzie 4 lipca 1938 r., skąd zwolniono go pod koniec sierpnia w następstwie protestów z zagranicy. Wiechert został doprowadzony przed oblicze ministra propagandy Rzeszy Josepha Goebbelsa, który zapisał w dzienniku: „Kazałem sobie przyprowadzić z kacetu tego pisarza Wiecherta i pokazałem mu, gdzie raki zimują. Na moim terenie nie toleruję żadnego frontu wyznającego. Jestem w świetnej formie, intelektualnie o wiele wyżej od niego. To było ostatnie ostrzeżenie! Nie ma co do tego żadnych wątpliwości... Jeszcze jeden taki postępek i czeka go tylko fizyczne zniszczenie. Jest to jasne dla nas obu.“