Hoffmann był jednym z twórców literatury fantastycznej w Europie, dlatego już za życia nazywano go „Upiorem-Hoffmannem”. W takich dziełach jak „Kota Mruczysława poglądy na życie” przeciwstawiał rozdartą psychikę romantycznych geniuszy trzeźwej, jednak niczego niepojmującej burżuazji. Ważną rolę w jego nowelach i powieściach odgrywały sobowtóry, automaty, sztuczni ludzie i muzyka. W rysunkowych karykaturach autora uwidacznia się także groteskowy humor.
Na burzliwym życiu Hoffmanna piętno odcisnęły bieda i alkoholizm. Jako wielbiciel Mozarta przyjął imię Amadeus; skomponował też operę „Undine”. Po studiach prawa w Królewcu Hoffmann został w 1800 roku asesorem w Poznaniu. Od 1808 do 1813 r. był kapelmistrzem, później kierownikiem muzycznym w Bambergu, Dreźnie i Lipsku, a od 1816 r. radcą sądowym w Berlinie.
Do jego najbardziej znanych dzieł należą baśnie „Złoty garnek” i „Dziadek do orzechów i Król Myszy” oraz opowiadanie „Bracia Serafiońscy”.
Ilustracja: Hugo Steiner-Prag, ilustracja książkowa do „Kreisleriana” E. T. A. Hoffmanna, 1923 „Kreisleriana” to zbiór pojedynczych opowiadań o kapelmistrzu Johannesie Kreislerze, uważanym za „symbol artysty romantycznego per se”. W prawym górnym rogu rysunek przedstawia marzyciela Kreislera obok jego zmartwionych przyjaciół oraz jego wizje pięciu dziwacznych, fantastycznych postaci. Postać sobowtóra Kreislera po lewej stronie przypomina samego Hoffmanna.