Założone w 1844 r. w Królewcu Towarzystwo Starożytności Pruskich podjęło badania prehistorii Prus Wschodnich i Zachodnich poprzez wykopaliska i gromadzenie zbiorów. Dzięki temu doszło do utworzenia Muzeum Prus o międzynarodowym znaczeniu, które miało siedzibę na zamku w Królewcu. Później muzeum archeologiczne rozszerzyło zbiory o artefakty kultury ludowej i historii krajowej.
Od 1943 r. część kolekcji, liczącej w sumie kilkaset tysięcy obiektów, wywieziono na Pomorze Przednie. Później artefakty, bez rozpoznania ich proweniencji, przechowywano w magazynach muzeum miejskiego w Berlinie Wschodnim. Dziś należą do Fundacji Pruskiego Dziedzictwa Kulturowego.
Po zakończeniu wojny pozostałą w Królewcu część zbiorów Muzeum Prus wywieziono do Warszawy i Olsztyna. Od 1997 roku w rosyjskim Kaliningradzie zaczęły wypływać – w większości nielegalnie na pchlich targach – dalsze elementy kolekcji muzealnej. Odrestaurowane dzięki niemieckim środkom, obecnie przechowywane są w muzeum okręgowym historii i sztuki. Ale większość zbiorów utracono.
Zdjęcie: Miedzioryt autorstwa Christopha Hartknocha
Portret Krzysztofa Hartknocha (1644-1687)
Oprócz znalezisk archeologicznych najważniejszymi źródłami historii dawnych Prus są dokumenty i kroniki. To właśnie zawdzięczamy teologowi, pedagogowi i miedziorytnikowi Hartknochowi zawdzięczamy prawdopodobnie najważniejsze dzieło historiograficzne XVII wieku.