Wraz z powstaniem uniwersytetu nazwanym na cześć jego założyciela księcia Albrechta, Królewiec stał się centrum edukacji i nauki w Europie Środkowo-Wschodniej. Przez długi czas Królewiec był obok Krakowa najdalej na wschód położoną uczelnią wyższą w Europie, przyciągając studentów i profesorów ze Wschodu i Zachodu. Był szczególnie ważny dla rozwoju kultury Polski i krajów bałtyckich.
Pobożny protestant książę Albrecht, pragnąc „szerzyć prawdziwe poznanie Boga”, stworzył w Prusach ośrodek nowej, ewangelickiej nauki. Pierwszym rektorem uczelni został Georgius Sabinus, zięć Filipa Melanchtona.
Później, w czasach Immanuela Kanta i Christiana Jacoba Krausa, Albertyna stała się ośrodkiem oświecenia i liberalizmu, który promieniował na całą Europę, wywierając wpływ na wielu uczonych i zapoczątkowując ważne reformy.
W XIX wieku uniwersytet zasłynął dzięki matematykom i przyrodnikom takim jak Carl Gustav Jacob Jacoby, Friedrich Wilhelm Bessel, Karl Ernst von Baer, David Hilbert i Hermann von Helmholtz.
Ilustracja: Georg Sabinus (1508-1560), miedzioryt ok. 1850
Sabinus, właściwie Georg Schuler, jako profesor poezji i retoryki był założycielem i pierwszym rektorem Uniwersytetu Alberta. W swojej epoce był znanym poetą elegijnym, a zwał siebie „Sabinusem” na wzór rzymski. Po opuszczeniu Królewca na skutek konfliktu w 1555 r. działał jako dyplomata brandenburski na dworze polskiego króla.