Na rozległych obszarach leśnych, pokrywających Prusy przed osadnictwem krzyżackim, żyły liczne gatunki zwierząt, które już wtedy były bardzo rzadkie na Zachodzie albo nawet zanikły. Szczególnie ulubionym celem polowań były wielkie ssaki, czyli roślinożerne tury, żubry, dzikie konie (tarpany), łosie i jelenie szlachetne, a także największe zwierzęta drapieżne, jak niedźwiedzie brunatne, wilki i rysie. Do 1945 r. wybito je wszystkie za wyjątkiem łosi i jeleni, jedynie wilki migrowały jeszcze ze wschodu i były tępione jako „drapieżniki”.
Początkowo szeroko rozpowszechnione były jelenie, dziki, bobry i gatunki dużych ptaków, takie jak gęsi, łabędzie, czaple siwe, głuszce i cietrzewie, które były też łakomym kąskiem dla smakoszy. W początkach fazy osadnictwa występowały liczne gatunki drapieżników, jak lisy rude, borsuki, dzikie koty, kuny leśne, wydry i norki. Nowe dzikie gatunki, sprowadzone do Prus Wschodnich przez człowieka, to daniele, jenoty i fretki.
Ilustracja:
Łapanie wilków w „wilczej zagrodzie”. Miedzioryt autorstwa Johanna Eliasa Ridingera, 1750. W ogrodzonej części lasu wykopywano wilcze doły, na dnie których umieszczano łup – ofiarę, która miała zwabić wilki. Te z kolei nie mogły wydostać się z jamy i same padały ofiarą myśliwych. Tę metodę stosowano w Prusach szczególnie często w XVII w., ale są świadectwa jej używania jeszcze w XIX w.