Wraz z kupcami z Lubeki pokonującymi dalekie odległości, pod koniec XII wieku do wybrzeży Bałtyku dotarli także chrześcijańscy misjonarze. Po klęsce pokojowej działalności misyjnej papież wezwał do krucjat w celu chrystianizacji kraju ogniem i mieczem.
Bremeński kanonik Albert von Buxhövden w 1201 roku jako biskup Liwonii założył Rygę. W 1202 roku objął władzę nad Zakonem Kawalerów Mieczowych, który później stał się częścią Zakonu Krzyżackiego, aby podbić pogan i zabezpieczyć tereny misyjne. Miejscowe ludy i plemiona broniły się przed utratą niezależności, jednak do końca XIII wieku obszar zamieszkany przez Estów, Liwów i Łotyszów znalazł się pod panowaniem Niemców oraz Duńczyków. Duchowi władcy kraju wznosili potężne zamki i kościoły z kamienia. Niemieccy wasale biskupów otrzymali ziemię jako lenno w zamian za służbę wojskową. Rycerze lenni uzyskali prawa do dziedziczenia i zrzeszali się w związkach rycerskich. Nie było jednak napływu chłopskich osadników z krajów niemieckich jak w Prusach.
Ilustracja:
Zakon Krzyżacki i biskupstwa w Inflantach ok. 1410 r.
Liwonia (Inflanty) składa się z czterech domen biskupich i posiadłości Zakonu Krzyżackiego. Fundacjami rządzą biskupi, pozostający w ciągłej rywalizacji z zakonem