Dolna Saksonia była jednym z głównych landów w Niemczech, przyjmujących uchodźców i wypędzonych. Z 12 milionów Niemców wypędzonych ze Wschodu przyjęto tu do 1949 roku około 1,8 miliona, co stanowiło jedną czwartą uprzedniej populacji. Ogromny wzrost liczby ludności odnotowało także miasto i powiat Lüneburg.
Dolna Saksonia była głównym docelowym regionem przyjmowania uchodźców, ponieważ na jej w większości wiejskich obszarach było lepsze zaopatrzenie w żywność, a także warunki mieszkaniowe, ze względu na nienaruszoną infrastrukturę, były lepsze niż w miastach zniszczonych podczas wojny. Ponieważ wielu uchodźców nie chciało pozostać w sowieckiej strefie okupacyjnej (SBZ), to granica okręgu administracyjnego Lüneburg ze strefą SBZ o długości 563 km była narażona na niekontrolowaną imigrację. Ponadto w landzie Szlezwik-Holsztyn czekali na przydział uchodźcy znad Morza Bałtyckiego.
Przyjęciu mas uchodźców towarzyszyła początkowo zarówno chęć pomocy, jak i jej odmowa. Integracja miejscowych Niemców i Niemców ze Wschodu trwała przez dziesięciolecia, ale od lat 70. różnice coraz bardziej się zacierały. Pochodzenie odgrywało coraz mniejszą rolę.
Ilustracje:
1.) Ogółem 528 tys. mieszkańców, z czego 374 tys. to uchodźcy: spośród nich 192 tys. ze Wschodu (Wschodnioprusacy, Ślązacy, Pomorzanie i Niemcy bałtyccy), zaś reszta to przesiedleńcy ze zbombardowanych miast, byli robotnicy przymusowi i uchodźcy ze strefy sowieckiej.
Podpis: Okręg administracyjny Lüneburg 1 maja 1946 roku
2.) Ludność ogółem: 67 063, w tym 23 468 to przesiedleńcy, z czego 6 782 to Wschodnioprusacy
Podpis: Powiat Lüneburg 1956
3.) Ogółem 60 tys., w tym w 1939 r. liczba mieszkańców 37 tys. Podpis: Lüneburg 1950: Populacja wzrosła o jedną trzecią w wyniku napływu uchodźców i wypędzonych ze Wschodu. „Małe Prusy Wschodnie” w Puszczy Lüneburskiej było wówczas powszechnie znanym hasłem.
Po wojnie także powiat i miasto Lüneburg odnotowały ogromny wzrost liczby ludności. W 1956 roku powiat liczył 67 063 mieszkańców. Do liczby 35 085 dawnych mieszkańców dołączyło 23 468 wypędzonych, z czego z samych Prus Wschodnich pochodziły 6782 osoby.