Do dramatycznych doświadczeń życiowych pokolenia uchodźców należą przeżycia przemocy, gwałtu, strachu, śmierci i utraty ziemi rodzinnej. Rodziny zostały rozdzielone. Krewni się już nigdy więcej nie zobaczyli. Dzieci umierały w ramionach matek i nie można było ich pochować w pędzie ucieczki lub z powodu zamarzniętej ziemi.
Miliony niemieckich uchodźców i wypędzonych zostało pozostawionych sam na sam z przeżytą traumą. Wielu po prostu „funkcjonowało dalej” i wyparło z pamięci swoje przeżycia. Nierzadko zdarza się, że ciężar psychiczny pozostaje nienazwany, ale wywołuje choroby lub trwa w kolejnych pokoleniach. Wiele dzieci nigdy nie uporało się z wojenną traumą.
Ludzie po przeżytej traumie najbardziej potrzebują wysłuchania i empatii wobec tego, czego doświadczyli. Uznanie ich wstrząsających przeżyć pomaga złagodzić odczuwany ból. Dotyczy to uchodźców i wypędzonych zarówno wczoraj, jak i dziś.