Ucieczka i ewakuacja niemieckiej ludności cywilnej z Prus Wschodnich i Zachodnich odbywała się przede wszystkim przez Morze Bałtyckie, gdyż 26 stycznia 1945 r. szlak lądowy na zachód został przerwany. Ponieważ wiele niemieckich portów na Bałtyku było zniszczonych, ewakuacja drogą morską wiodła głównie do Danii, okupowanej przez Niemcy do 5 maja 1945 roku. Pod koniec wojny około 245 tys. uchodźców, głównie kobiet, dzieci i osób starszych, przebywało w ok. 1100 prowizorycznych obozach. W pierwszym roku zmarło ok. 13 700 osób.
Po kapitulacji Niemiec obozy nadal działały pod zarządem duńskim. Zwycięskie mocarstwa alianckie odmówiły wtedy przyjęcia internowanych z powodu przeludnienia stref okupacyjnych po napływie uchodźców.
Przy wsparciu lokalnej administracji uchodźcy za pomocą najprostszych środków organizowali swoją codzienność, w tym wydarzenia szkolne, sportowe i kulturalne. Pod koniec 1946 r. pierwszych internowanych przesiedlono do zachodnich stref okupacyjnych Niemiec. Dopiero w lutym 1949 r. nadszedł koniec obozów uchodźczych w Danii.