Bursztyn zachowuje się inaczej niż kamienie i minerały. Jest półprzezroczysty, dzięki czemu można podziwiać inkluzje w bursztynie jako „okno do prehistorii”. Germanie nazywali go „glesum”, od którego pochodzi niemieckie słowo „Glas” – „szkło”.
Antyczni Grecy nazywali bursztyn „elektronem”. Jeśli potrzesz bursztynem o ubranie, to przyklei się do niego kurz, ponieważ można go naładować statycznie. Dlatego od bursztynu wywodzi się nazwa elektronów i elektryczności.
Niemiecka nazwa powstała ze starszej nazwy „Börnstein”, ponieważ ten „kamień” jest łatwopalny – a przy tym ładnie pachnie. Polskie nazwy „bursztyn” i „jantar” pochodzą z języka niemieckiego i litewskiego. Bursztyn topi się w temperaturze około 170°C i łatwo go formować. Jeżeli zasolenie wody, np. w morzu, przekroczy 150 g na litr, bursztyn będzie unosił się na wodzie. Dlatego też można wyłowić go z fal lub po sztormie zebrać na plaży.
Wystawa zebranego bursztynu, Amt Lochstedt/Samlandküste, 1704/5.
Muzeum Prus Wschodnich